این وبلاگ تا اطلاع ثانوی تعطیل است چرا که دیگر هدفی برای نوشتن ندارم

انگارهیچوقت این روزگارنخواست با دلم زندگی کنم هیچوقت نگذاشت قدم در راهی بگذارم که آرزویش

را داشتم نمی گذارد نمی دانم چرا؟

روحم آزرده است بس غمینم

شاید دیگرقلم وکاغذ را فراموش کردم وهیچوقت ننوشتم زیرا نوشتن، واژه هارا به یادم می آورد

ویاد، اورا ...........

این پاییزانگارپایش به زندگی من هم رسیده که بی محابا می زند .

خداحافظ

    پاییزاز سرانگشت اولین درخت روی زمین وزیدن گرفته بود وموسیقی سپیدارها دررگهای صبح به زلالی جویباری میرقصید ،برگ،رنگ ،باد ،رقص،در جوششی دیگر از نوع رسیدن به هم گره میخورد واز خیال یک زن تنها گذر می کرد ،زنی که میانسالگی اش را در لابلای پاییز به نظاره رفته بود .تشبیه عجیبی بین آنها درگرفته بود زن دست تفکرش را گرفته بود ودر کوچه باغهای خزان زده اش قدم می زد. پاییز فصل میان سال خیالش پر از شرم وبی شرمی شده بود انگار آسمان لباس خود را به تن زمین پوشانده بود تا لختی اش را به رخ باد بکشد .

   شایسته نیست

  این همه درد

  در تو نهفتن بهار!

  که این گونه مو سپید

  قدم در قرن درختانت می نهی

  من

  از افسون گیاهان بتول ات

  آمده ام

   از نغمه ی نمناک ریشه هایت

   تو را چه شده؟

   که این گونه

   در آغاز زاده شدنت

   به زال پیر می خندی

   بهار!....

.                           

                      ...و تو

                              ای مهربان ترینم

                         برایم پنجره ای بگشا

                         رو به تمام سبزه های جهان

                            تا سبزه ی  هفت سین مان

                                      بی انتها ترین رویا باشد ...

  با سلام  وتبریک به مناسب آغازسال نو به همه ی خوانندگان ودوستانی که به وبلاگ پیچک سر می زنند ونوشته هایم را با نقد ونظرات خود مزین می کنند .مدتی بود که ازفضای مجازی دور بودم وامروز درآغازین روز از سال نو آمدم که آمدنم تا آخر سال تکرار شود وحضور دوستان مهربانم .

ودر آستانه ی بهار شعرم را به حوری زاده ای نجیب تقدیم می کنم .

ما

صحنه ای آمیخته از من وتو

همه چیز در تکه ای حروف اتفاق افتاد

تا قلب من  برای رسیدن به تو

درگیر دویدن های بی امان 

 بشود

دوباره از تبسم کلماتم

به صراحت عشق تو

می نویسم

ستارگانی با خیالات غریب

 از زمین می رویند

همریشه با گلهای وحشی

 شکوه انبوهشان را

در خاطراتم می ریزم

تا هرشب

 شاهد ورق خوردن برگی دیگر

 ازفریاد  باشم

 در شب های ستاره  زده ام

به فصل واژه ها

خود را خاک می کنم

تا همراه  تو از شعری دیگربتراوم

از دل پنجره ای که

شاهد باریدن من است

دیروز بود انگار

وقتی از

پیچ ودرد گیسوانم

چون برگهای ارغوانی

در کوچه باغ  تن تو ریختم

ونغمه ی تنگی

که در گلویم

به خود گره می خورد

به ردپای تو باز شد

دیروز بود انگار

آری

که از عبور یک قاصدک

شکوفه زاری

بر پیراهنم به لبخند نشست

وشقایق ها

قربانی عشقم شدند

وآن شد

که خوشه ی گندمی

به جریان قلب تو پیوند خورد

 ومن در قضاوت چشمانت

به حبس ابد رفتم

وامروز

شوری از نام تو

برافق جانم تابیده

تا هر سحرگاه

در ازدحام  نور

درون رگهایم

شعری زاده شود

از خلوص نفس های مردی

که از فاصله هایی دور